Je lichaam en je brein zijn net Yin & Yang

 

Ze zijn allebei even belangrijk! Anno 2016 is het met de balans tussen die twee helaas nogal beroerd gesteld. Als kleuters leren we al wat goed is voor ons lichaam (gezond eten, voldoende bewegen en goed tandjes poetsen), maar eenmaal volwassen hebben velen van ons geen idee hoe we onze mentale gezondheid goed onderhouden. Dat hebben we gewoon niet geleerd. Maar wees eerlijk: op een gebroken hart plak je toch ook geen pleister?!

In onze westerse maatschappij is de balans ver te zoeken

Toen onze dochter Amber gisteren een breuk in haar arm viel, werkte het ziekenhuissysteem behoorlijk goed mee en zat haar arm vlot in het gips. Ik verliet het ziekenhuis met een hele riedel aan informatie en wist precies wat te doen. In één dag geregeld! Ik hoor je denken: “Ja, top toch!?” Zeker. Echter, toen onze zoon Morris 3 jaar oud was en last had van chronische buikpijn, werkte het systeem helaas niet zo top. Logischerwijs belemmerde de pijn Morris in zijn geluk, in zijn ontwikkeling. Na een jaar lang rekken en erbij blijven in ons eigen ziekenhuis (reguliere testen, foto’s, verschillende soorten laxeermiddelen) bleef de pijn onverminderd aanwezig. Voor het blote oog geen aanwijsbare oorzaak, aldus de artsen. Ik werd letterlijk weggestuurd met de opmerking: “U zult moeten accepteren dat dit zo is. Kinderen hebben nu eenmaal vaker buikpijn omdat ze pijn niet zo goed kunnen aanwijzen”. Dit vond ik ronduit onacceptabel, want met zijn 3 jaar kon Morris al erg goed praten en vertellen wat er met hem aan de hand was. “Wat wilt u nu dat ik nog doe mevrouw?”, zei de behandelend arts.

Geschokt, gefrustreerd, verdrietig, maar vooral ongelofelijk boos was ik. En zeker niet van plan om het hierbij te laten en maar te accepteren dat mijn zoon constant pijn zou blijven hebben. Na veel zoeken op het internet stuitte ik op een kinderarts van een goed aangeschreven ziekenhuis in een andere regio van het land. Zij had onderzoek gedaan naar ‘onverklaarbare buikpijn’ bij kinderen. De buikpijn kreeg een naam: Prikkelbaar darmsyndroom. Ze legde ons haarfijn uit hoe dit bij Morris in elkaar stak, dat het veel voorkomt bij kinderen die hooggevoelig zijn zoals hij, en dat ze met behulp van hypnotherapie al veel goede resultaten had geboekt. Een grote teleurstelling was het toen bleek dat Morris 6 jaar moest zijn om deze behandeling te kunnen ondergaan, omdat een hoge mate van concentratie nodig is bij hypnotherapie en dit bij 6 jaar pas goed lukt. “Gemiddeld 6 jaar”, voegde ze eraan toe. Hij was helaas pas 4 jaar. Dus wachten geblazen……..

Wachten is niet echt mijn ding, dus hebben we haar plan B optie om Nei-therapie te proberen opgevolgd. Dat was helaas geen succes om redenen waar ik jullie niet mee zal vermoeien. Toen Morris 5 werd, trok ik de stoute schoenen aan en ging weer terug naar de kinderarts. Ze zei immers ‘gemiddeld 6 jaar’ en volgens mij kon Morris zich heel erg goed concentreren. De arts heeft Morris uitgebreid geïnterviewd om dit te testen en al vlot kwam ze tot de conclusie dat we nu wel degelijk konden starten met hypnotherapie.

Hypnotherapie bij onverklaarbare buikpijn: geen hokus pokus

We gingen naar de vaste hypnotherapeut waarmee de kinderarts altijd samenwerkte. In welgeteld 5 sessies à 1 uur heeft deze heldin onze zoon geholpen om zichzelf te genezen van zijn buikpijn. De oorzaak was mentaal: Morris kon de therapeut vertellen dat de buikpijn was begonnen toen ik zwanger was van Amber en wij over haar naam aan het nadenken waren (Hij was twee jaar toen dit speelde!). Haar komst, en daarmee een grote verandering in de gezinsdynamiek, leverde hem zoveel stress op dat hij daar buikpijn door ontwikkelde. En die ging niet weg, want Amber ging niet weg. De komst van zijn zusje was dus de negatieve ervaring, die hij in zijn lichaam (buik) had vastgezet als een negatief anker. De therapeut heeft Morris met een aantal eenvoudige oefeningen geholpen om zich zekerder te voelen over zichzelf, over onze liefde voor hem en hem te helpen erachter te komen dat hij Amber toch wel heel lief vindt. De positieve gevoelens moesten vastgezet worden in zijn lichaam door middel van een oefening (het negatieve anker vervangen door een positief anker). Door dit gedurende de dag een paar keer te oefenen (als de buikpijn weer kwam opzetten), leerde Morris zijn lichaam in een paar weken om niet langer pijnsignalen af te geven.

Eerlijk is eerlijk, ik was terughoudend. Dit was te mooi om waar te zijn. We waren al redelijk vaak teleurgesteld inmiddels. Echter, twee maanden na de laatste sessie constateerden we dat Morris zichtbaar veranderde. Van een teruggetrokken en zorgelijk jongetje dat grijs zag van de pijn, veranderde hij in een sterker en positiever jongetje dat minder angstig was voor de buitenwereld en zichzelf weer durfde te laten zien. In de periode die volgde kwam de pijn heel sporadisch terug, en werd deze direct door Morris een kopje kleiner gemaakt met de oefening. Al gauw was hij helemaal pijnvrij. Inmiddels is hij een 11 jarige bink die goed in zijn vel zit. De kinderarts en de hypnotherapeut ben ik voor altijd intens dankbaar. Conclusie van ons verhaal: de fysieke breuk van Amber werd in 1 dag efficiënt behandeld. Het verhelpen van de mentale ‘breuk’ van Morris kostte ons veel vechten, doorzetten en bijna 3 jaar!

Een flinke klacht heb ik dan ook ingediend bij de kinderarts in onze eigen woonplaats; de man van “Wat wilt u nu nog dat ik doe mevrouw? “. De betreffende arts heeft me persoonlijk teruggemaild met een uitgebreide excuusbrief. Hij was nota bene studiegenoot van de arts die ons uiteindelijk wel hielp en kende haar onderzoek inhoudelijk. Echter de christelijke achtergrond van zijn ziekenhuisdirectie verbood de artsen om hypnotherapie toe te passen; dat soort ‘occulte praktijken’ wilden ze niet. Omdat we inmiddels wel weer een aantal jaren verder waren nadat hij ons had weggestuurd, kon hij me in ieder geval wel geruststellen dat het ziekenhuis inmiddels overtuigd is van de goede resultaten van hypnotherapie in dit soort gevallen. Wij hadden er niets meer aan maar tegenwoordig sturen ze kinderen met dergelijke klachten niet meer gewoon naar huis om hun pijn maar te accepteren. Hoera voor evolutie.

Nog steeds krijg ik kippenvel als ik eraan denk wat er van Morris was geworden als we niet hadden doorgezocht, en ons gewoon hadden laten wegsturen en daarin hadden berust. We hadden dan van hem en van onszelf een slachtoffer gemaakt. Dat zou een enorm negatieve stempel hebben gedrukt op hem en de rest van ons gezin.

Omdenken, iedereen kan het leren!

Altijd in balans zijn is natuurlijk een utopie, maar één ding is zeker: er gebeuren nu eenmaal dingen in je leven waardoor je behoorlijk van slag kunt raken. Waar het om gaat is dat je kunt kiezen hoe je omgaat met die situaties. Ben ik alwetend, heilig of perfect? Verre van! Vraag maar aan mijn man of kinderen, die maken daar geen geheim van 😉. Ik kom mezelf regelmatig tegen. “Bewust onbekwaam” roep ik dan in mezelf. Volgende keer beter.

Omdenken is wat mij betreft de meest mooie term van deze tijd. Het helpt mij regelmatig om in mogelijkheden te denken in plaats van problemen. Hoe vaker je dit doet, hoe eenvoudiger dit wordt. Op een gegeven moment wordt het zelfs automatisme. Met dank aan bedenker Berthold Gunster. Gisteren nog redde ik mezelf en mijn gezin van een tierende Pris. Ik stond te koken en merkte dat ik de helft van de ingrediënten was vergeten te kopen. Ik begon met mopperen op mezelf: “Slecht geregeld Pris, nu eten we dus later, irritant zeg, moet ik het weer gaan halen, zo geen zin in”. Vroeger zou ik hier oprecht chagrijnig van geworden zijn en hier ook in blijven hangen, waarmee is dus een flinke bak met energie verspilde. Ik besloot echter bewust om wat milder voor mezelf te zijn. Ik vroeg me hardop af hoe erg het zou zijn als we wat later gingen eten? Niet natuurlijk!

Eenmaal buiten realiseerde ik me dat ik die dag nog niet buiten was geweest en juist wel behoefte had aan frisse lucht. Best lekker. In de winkel aangekomen herinnerde ik me nog een aantal ingrediënten nodig te hebben voor de aankomende dagen en nam die meteen mee. Dat zou me weer een tripje schelen. Uiteindelijk was ik dus best tevreden met mezelf. En weet je wat? Niemand in het gezin mopperde dat we een half uur later gingen eten.

Kennis is macht

Weten hoe je negatieve patronen omzet in positieve patronen, daar gaat het om. We hebben wel degelijk in de hand hoe we naar onszelf kijken, hoe we overkomen op andere mensen en hoe we een goed contact met anderen kunnen hebben. Om meer in balans te zijn, hoef je echt geen meditatie expert te worden, intensief yoga te beoefenen of psychologie te studeren. Er bestaan hele praktische, vlotte methodes waarmee je jouw negatieve patroon kunt ombuigen. En daar kun je heel erg veel plezier aan beleven. De hypnotherapeut heeft Morris een hele praktische oefening aangereikt, waarmee hij zichzelf kon helpen. Voor mij is hij het meest krachtige bewijs.

Dé motivatie voor mij om coach te worden is de wens om mensen te helpen korte metten te maken als ze last hebben van beperkende, energie slurpende patronen. Deze vervangen we vervolgens samen met positieve, krachtige patronen die blijvend resultaat hebben. Een belangrijke voorwaarde voor succes hierin is intrinsieke motivatie: je moet het zelf willen, want je moet het zelf doen. Ik kan je alleen handvatten aanreiken. Het lijkt een open deur, maar er zijn zoveel mensen die door hun werkgever of echtgenoot worden gestuurd opdat ze hun gedrag veranderen, zonder dat ze daar zelf het nut van inzien. Zonde van de tijd en het geld.

Ik wens ieder mens toe om de allerbeste versie van zichzelf te zijn, om veel meer te kunnen genieten van het leven en niet langer gevangen te zijn in negatieve gevoelens zoals angst, eenzaamheid en onzekerheid. Een kleine positieve verandering in jezelf kan hele grote gevolgen hebben voor jou en de manier waarop je je leven leidt. Het zal ook impact hebben op de mensen om je heen. En daar draag ik met alle liefde een steentje aan bij als coach.

Beloofd is beloofd: Jouw VlinderEffect als bedrijfsnaam

Dat brengt me op mijn belofte in mijn vorige blog. Hoe kom ik nou aan mijn bedrijfsnaam? Nadat navelstaren me niets opleverde, ging ik eens rondkijken online. Dat was niet motiverend: alles is al een keer bedacht en gedaan, zo leek het. Ik wil gewoon uniek zijn (niet bescheiden;)). Wat ik daar eigenlijk mee bedoel is dat mijn passie moet weerspiegelen in mijn bedrijfsnaam. Op een bepaald moment dacht ik aan ‘The Wing Lab’. Ja, het laboratorium waar vleugels worden gemaakt. Goede coaching moet je vleugels geven, daar ben ik van overtuigd. Maar bij het Googlen van deze naam, werd ik geconfronteerd met een groot bord gebraden kippenvleugels. Inderdaad, een kiprestaurantketen in Amerika. Zo niet sexy…

Toen besloot ik het los te laten. En we gingen op vakantie naar Portugal, naar een heerlijke plek waar ik compleet tot rust kwam. Tot mijn grote verbazing vlogen in de prachtige tuin van ons vakantiehuis de grootste vlinders die ik ooit levend gezien heb. Indrukwekkend. Ook mijn man Elger werd geïnspireerd en kwam met het verlossende idee: “The butterfly effect”.

Het vlindereffect – Deze theorie stelt dat kleine oorzaken kunnen grote gevolgen hebben: de minieme luchtverplaatsing door vlindervleugels kan uiteindelijk leiden tot een orkaan aan de andere kant van de wereld.

Eenvoudig doorvertaald naar: Een kleine verandering in jezelf en in jouw gedragspatronen kunnen grote gevolgen hebben op je leven. Dat was ‘t! Helemaal gelukkig, ging ik kijken of deze naam al bestond. En ja hoor, natuurlijk. Ook de Nederlandse variant was natuurlijk allang geregistreerd. In plaats van het idee volledig overboord te gooien, besloot ik even achterover te leunen en te kijken of ik iets creatiefs kon bedenken om het toch werkend te krijgen. De grote verlossing kwam met de toevoeging van ‘jouw’. Dit klopt voor mij veel beter zelfs, want ieder mens is uniek. Daarom vind ik mensen ook zo mateloos interessant. Wat drijft mensen, hoe communiceren we?

Stel je eens voor hoe de wereld er uit zou zien als vanaf nu ieder kind op school leert hoe het zich mentaal wapent tegen negativiteit van binnen- en van buitenaf? Dan zou wereld én de balans tussen lichaam en brein zoveel mooier zijn.

tot fladders!

Meer lezen over omdenken

Meer over de balans tussen lichaam en brein: Guy Winch “We all need to practice emotional first aid”.

Deze blog delen: