Vier je successen!

birthdaysHet is waar. Ik weet nog behoorlijk goed hoe ik me voelde, ruim 7 jaar geleden. Moe in het kwadraat, door nachtelijke escapades van ons eenjarige dametje, daarbij een dreumes in de peuterpuberteit (ja echt) en een nogal dynamische baan. En dan natuurlijk die laatste zwangerschapskilo’s die iets teveel aan me gehecht waren, wat feilloos samenging met een conditie van nul komma nul. Begrijp me goed hoor: ik was niet zielig, ik voelde me zielig. Mijn lichaam en brein trokken elkaar omlaag in een kolkende vicieuze cirkel.

Probeer alles en behoud het goede

Op aanraden van een buurvrouw besloot ik yoga te proberen. Relaxen op een matje in combinatie met wat lichamelijke oefeningen. Klonk als een uitkomst. De buurvrouw was er al heel bedreven in. Ik daarentegen heb me zelden zo ongemakkelijk gevoeld als toen in de yoga scene. En ja, ik heb een paar lessen hatha yoga geprobeerd en daarna nog poweryoga, want ik ben niet voor één gat te vangen. Maar de kritische blikken van de yogajuffen naar mijn minder charmante uitvoeringen van de duif-, hond-, of cobrahouding, waren niet zo goed voor mijn toch al precaire staat van zelfvertrouwen.

De klik in mijn hoofd

Toen ik op een middag tijdens de kinderslaapjes even zat bij te komen, gebeurde het: ik zag een commercial voor Zumba Fitness op zo’n afschuwelijk verkoopkanaal à la Tellsell (“It’s amazing Mike!”). En de kracht zit ‘m echt in de herhaling, want ik werd steeds enthousiaster naarmate ik de commercial vaker tegenkwam. Ik besloot de Zumba basic video te gaan proberen. (Voor wie geen idee heeft wat Zumba is, en er toch een beeld van wil krijgen is hier een voorbeeld).

En zo stond ik dus een paar keer in de week super fanatiek in de woonkamer de 20 minuten basisworkout te dansen. Daarna was ik kapot. En ik voelde me top. Muziek, dans, sport; het kwam allemaal samen. Hiervoor kwam ik wél van de bank. Het herinnerde me ineens aan mijn jeugd. Hoe gelukkig ik me voelde als heel klein meisje, dansend voor de spiegel in mijn kamer, ietsje later als jonge majorette dansjes makend op muziek, en daarna in mijn tienerjaren zwierend over de dansvloer bij het stijldansen. Ik had dat fantastische gevoel uit mijn jeugd teruggevonden, en wat had ik het gemist!

Ik had dat fantastische gevoel uit mijn jeugd teruggevonden, en wat had ik het gemist!

De gang naar de sportschool

De basisworkout werd me al snel een maatje te klein. Beetje saai toch wel, drie keer per week hetzelfde riedeltje. En ik werd er ook niet meer zo moe van als in het begin. Hmmm. Ik besloot op zoek te gaan naar een sportschool waar ze Zumba groepslessen gaven. Zumba begon inderdaad net z’n weg naar de sportscholen te vinden, waar ik de meest enthousiaste passievolle Zumba instructeur trof die ik me had kunnen wensen.

De les zat propvol. Zo vol dat er een inschrijflijst nodig was. ’s Ochtends om 9.00u moest je je telefonisch aanmelden om een plekje in de les te bemachtigen. Ik zette mijn alarm steevast om geen les te hoeven missen. De instructrice breidde al snel uit met een 2e les, en een 3e. En ik miste er geen één. Ik voelde me geweldig en de overtollige kilo’s verdwenen.

De ommekeer

Na een half jaar vertelde de instructrice dat ze helaas geen les meer kon geven op deze sportschool, omdat ze haar eigen dansstudio opende. Daar lag haar focus en daarin moest ze al haar energie en tijd gaan stoppen, want dat was haar droom. Wat een mooie ontwikkeling voor haar, en wat gunde ik haar dat.

Tegelijkertijd was het vanuit mijn perspectief dramatisch nieuws. Met haar verliet namelijk de beste-Zumba-instructrice-ooit de sportschool waar ik Zumba volgde. Dat was mijn overtuiging, want zij was als persoon namelijk direct gelinkt aan dat geweldige gevoel van mijn herontdekking dat dansen een van mijn passies is. En inderdaad. Geen enkele vervanger kon echt aan haar kwaliteit, spontaniteit en enthousiasme tippen, aldus mijn bescheiden mening. Er kwamen er een aantal, en die gingen ook weer.

Ik baalde stevig. Hier moest ik iets mee. Het probleem van de Zumba instructeurs ging zich duidelijk niet vanzelf oplossen. Er begon zich heel voorzichtig een plannetje in mijn hoofd te ontvouwen die me enorm angstig maakte en euforisch tegelijk. Van dat specifieke gevoel, weet ik inmiddels, kunnen mooie dingen komen.

Mensen die in je geloven geven je onmetelijke kracht

Mijn Zumba heldin opende inderdaad haar dansstudio en had een vliegende start. Ik besloot op een avond de stoute schoenen aan te trekken en bij haar binnen te lopen. Ze herkende me en we kletsten even over haar mooie locatie en de warme, open sfeer van haar studio die zo mooi haar persoonlijkheid weerspiegelt. Op een bepaald moment zei ik tegen mezelf: het is nu of nooit! En de woorden rolden zo mijn mond uit: “Ik wil ook zo graag Zumbales geven”.

In plaats van keihard te lachen of erger nog, vriendelijk te knikken en een volgend onderwerp aan te snijden, keek ze me met grote, enthousiaste ogen aan en riep: “Echt waar? Wat ontzettend leuk! Ik weet zeker dat je dat kunt. De techniek heb je in ieder geval. Zodra jij je Zumba certificaat haalt, dan wil ik je met alle liefde helpen om een groepsles te geven. Ik zal je op niveau coachen.” Haar woorden en haar blik vol vertrouwen zullen me altijd bijblijven.

En ik zal je vertellen waarom. Ik had namelijk een kleine meisjesdroom. Een voor mij wat onwaarschijnlijke droom. Ik had zeker niet het standaard profiel om sportinstructeur te worden, als er al zoiets bestaat. Maar Zumba was anders. Tegelijkertijd barstte ik van de onzekerheid, want ik had nooit lesgegeven. Maar zij, een gevestigde dansinstructeur, gaf me het zetje dat ik nodig had. Ik zag het in haar ogen: ze geloofde in me! En daardoor durfde ik de volgende stap te zetten.

Vallen en opstaan

Ik haalde netjes mijn Zumba certificaat en mijn Zumba heldin hield zich aan haar belofte. Als een professionele sportcoach hielp ze me, gaf me uitdagingen en constructieve feedback. Ik voelde me doodsbenauwd toen ik in haar les – en dus aan haar groep – mijn eerste twee nummers moest geven.

Wat nou als ik een black out kreeg en de pasjes vergat? Wat nou als ik over mijn eigen voeten struikelde? En natuurlijk: wat nou als de mensen in de groep mij helemaal niks zouden vinden? Ja, mijn meest duivelse innerlijke stemmetje liet luid van zich horen. Ik kon natuurlijk niet aan hun eigen docente tippen, was mijn overtuiging. Mijn hart gaat nog steeds sneller kloppen als ik aan dat moment denk dat ik moest beginnen.

Het ging uiteindelijk best goed voor een eerste keer. Ik was helemaal gesloopt van 2 nummers door de spanning en het feit dat ik alles had gegeven. De paniek sloeg toe. Hoe moest ik ooit in vredesnaam 15 nummers achter elkaar aan gaan doen? Mijn coach gaf rust en vertrouwen: “Stapje voor stapje”. Iedere week een extra nummer erbij. Leren doseren, leren een break voor jezelf in te bouwen. Allemaal gouden tips, die ik tot op de dag van vandaag gebruik.

Feedback vanuit de groep

Het coachingsverhaal ging natuurlijk ergens heen. Op een dag vertelde mijn coach mij dat ze me graag als definitieve vervangster voor de donderdagavondles wilde inzetten. De groep die ik al kende door het oefenen. Het was een geweldige kans voor mij, die ik met beide handen aangreep. Ik was supertrots en blij. Voor het gemak vergat ik even dat vanuit het perspectief van de groep, deze boodschap er toch ietsje minder rooskleurig uitzag.

Daar kwam ik gelukkig snel achter. Op het moment van de boodschap verzorgde ik een halve les en was mijn vertrouwen redelijk gegroeid. Mijn coach besloot dat het moment daar was om de groep te informeren over mijn komst, en dus haar afscheid. Na de les deed ze dit op een prima manier en liet ze ruimte voor reacties.

En die waren niet van de lucht! De dames waren ‘not amused’. Pijnlijke stiltes wisselden zich af met opmerkingen als ‘Priscilla is nog helemaal niet op jouw niveau’ en ‘Ik word echt niet moe van de oefeningen die Priscilla doet’. Dat was wel even slikken. Mijn coach nam het aan alle kanten op een professionele manier voor me op, legde de dames uit dat iedereen ergens moet beginnen en daarna groeit. Tegelijkertijd toonde ze ook begrip. Hun mening mocht er zijn, maar het plan ging wel gewoon door.

Flight or fight?!

Dames in groepsverband zijn niet voor de poes. De weken, of eigenlijk maanden erna, waren niet zo heel erg leuk. Ik begon met lood in mijn schoenen naar de les te gaan. Na een lange dag werken in mijn reguliere baan, moest ik op donderdagavond alle moed verzamelen om een groep vol kritische blikken te weren.

Mijn coach hield me nauwlettend in de gaten op een prettige manier. Ze liet me vrij en gaf me regelmatig ruimte om te vertellen hoe mijn ervaring verliep. Uiteindelijk gaf ik haar toe dat ik een knoop in mijn maag ontwikkelde als ik dacht aan de Zumbales.

Daarop leerde ze mij een belangrijke les in authenticiteit en zei: “Jouw  Zumbales staat als een huis en je bent een prachtige docente. De weerstand in de dames komt vanuit de veranderende situatie. Verandering is altijd moeilijk. Maar laat dat gevoel bij hen. Jij bent jij. Het is jouw les en jij bent de baas. Als dat betekent dat ze ervoor kiezen om naar een andere les gaan, dan is dat maar zo. Maar twijfel niet aan jouw kwaliteit, want die is goed.”

En wederom gaf ze me de kracht om door te pakken, los te laten en te groeien. Ik besloot niet te vluchten maar te vechten. Ik bleef zelf workshops volgen, specialty Zumba licenties behalen en dat was niet voor niets. Op een dag kwam één van de kritische dames in mijn les terug en riep: “Jeetje, want ben jij enorm gegroeid als docent, geweldig”. Ik liet het niet merken, bedankte vriendelijk, maar groeide in gedachten een centimeter of 10. Dat was het moment dat ik alle onzekerheid over mijn les heb laten varen. Ik ben nog steeds kritisch voor mezelf als Zumba docent, maar niet meer onzeker. Vanaf dat moment kon ik gaan genieten van het lesgeven.

Vier je successen; ze zetten aan tot meer

Tot op de dag van vandaag geef ik met onverminderde passie 2 uur Zumbales per week: één in deze dansstudio en één op de sportschool waar mijn Zumba heldin en ik elkaar ooit ontmoetten. Nog steeds heeft ze een inspirerende en motiverende werking op mij.

Deze ervaring wilde ik graag met jullie delen om uit te leggen hoe belangrijk het is om je successen te vieren, bewust te doorvoelen en jezelf er af en toe aan te helpen herinneren.

Als ik had opgegeven toen het lastig werd, of zelfs nooit had verteld dat ik eigenlijk graag zelf Zumbales wilde geven, dan zou ik Jouw VlinderEffect waarschijnlijk niet hebben gestart. Naast een stukje persoonlijke groei doorstaan in communicatie en lesgeven, moest ik namelijk ZZP-er worden om als freelancer de lessen te gaan geven. Kamer van Koophandel inschrijving, administratie, facturatie, btw afdragen…gedoe! Maar dat leerproces was ergens goed voor. En ik noemde mijn bedrijfje ‘Dancelicious’. En dat past nog steeds. (Meer over het kiezen van een bedrijfsnaam lees je in een eerder blog)

Bijdragen aan geluk in mensen

We bestaan allemaal uit zo’n 20 verschillende delen, leerde ik bij NLP Practioner training. De Zumba instructeur, of eigenlijk dat dansende kleine meisje in mij, is een belangrijk deel van wie ik ben. Het heeft me geholpen om comfortabeler voor een groep te staan, meer mensenkennis op te doen, maar vooral om te voelen wat het doet als mensen die moe en lusteloos binnenkwamen voor de les, met een grote glimlach en hernieuwde energie naar buiten lopen na de les. Daar krijg ik nooit genoeg van!

Tot fladders!

Deze blog delen:

Even voorstellen

267585_214423268596710_960800_nWelkom op mijn website. Ik ben Priscilla Bouwman, oprichter van de Coaching & Trainingspraktijk Jouw VlinderEffect. Deze naam staat voor de kleinste bewustwording van jezelf, die een indrukwekkende impact op je leven kan hebben.

Een paar jaar geleden viel me iets op en ik begon me oprecht af te vragen: “Waarom ervaren zo weinig mensen oprechte voldoening in hun leven? En waarom hebben veel mensen het idee dat ze hun geluk ‘achterna moeten jagen’?” Vaak gaat dit helaas ook nog eens gepaard met veel frustratie, depressieve gevoelens of zelfs een burnout.

De reden dat ik mijn werkroer drastisch omgooide was een flinke dosis reality check. Na de zoveelste reorganisatie, kreeg ik het gevoel een marionet te zijn waarin ik mezelf niet meer herkende. Ik besloot me te gaan richten op werk waar ik echt voldoening in ervaar. Dat betekende veel nieuwe dingen leren. De lessen die ik vervolgens leerde op mijn veertigste zijn in de basis zo kinderlijk eenvoudig, dat ik mezelf een beetje in de maling genomen voelde. Waarom leren we dit niet op school in vredesnaam?

Voor mijn praktijk heb ik  heel bewust gekozen voor een achtergrond in Neuro Linguistisch Programmeren, de Paradigm Shift van Proctor Gallagher Institute.

Laten we veronderstellen dat je bewuste en onbewuste brein aangestuurd worden zoals door een verkeerstoren. Ik leer volwassenen en kinderen hoe zij zelf hoofd verkeersleiding kunnen worden. Eenvoudig en praktisch.

Een essentiële les die tot op heden bijvoorbeeld mist op school is de les waarin heel duidelijk uitgelegd wordt dat je niet naar anderen moet kijken om te ontdekken waar jij gelukkig van wordt. Wij leren helaas juist dat we leren door anderen na te doen. Dat geldt voor vrijwel alles, behalve voor het ontdekken van onze eigen missie. Die is namelijk uniek en dus per definitie niet buiten onszelf te vinden; daarvoor moet je naar binnen kijken.  Ik ben ervan overtuigd dat de lessen in ons huidige schoolsysteem zwaar tekort schieten in zelfbewustzijn: lessen in fantasie, gewoonten, focus en wilskracht.

Als je het ergens niet mee eens bent, moet je ook met een alternatief komen vind ik. Dus besloot ik mijn Breinie lessenreeks te ontwerpen voor de bovenbouwgroepen van het basisonderwijs. Met veel succes en plezier leren kinderen onder andere over de hoofdrol van het onbewuste brein, de immense kracht van fantasie, de wetenschap achter gewoontes en het nut van mislukkingen.

De magie van de lessenreeks werd snel duidelijk: Breinie is totaal ongevoelig voor hokjes, stempeltjes, leerniveau’s, gemiddeldes, etc etc. Ieder kind haalt eruit wat hij of zij nodig heeft.

Er zijn legio redenen waarom je vrijblijvend een kennismakingsgesprek met mij kunt aanvragen, maar hieronder geef ik een paar voorbeelden:

  • Je voelt dat je vastzit op een bepaald vlak in je leven en wilt weer beweging en richting.
  • Je worstelt met gedragspatronen die niet meer bij je passen en je wilt die vervangen door succesvolle gewoontes.
  • Je bent ouder, leerkracht, kindercoach of werkt op een andere manier intensief met kinderen samen en je hebt interesse in de Breinie lessen.

P.S Vind je het leuk om me te volgen? Schrijf je dan in voor mijn blog door je emailadres in te vullen op de homepage.

 

Tot Fladders!

Deze blog delen:

Je lichaam en je brein zijn net Yin & Yang

 

Ze zijn allebei even belangrijk! Anno 2016 is het met de balans tussen die twee helaas nogal beroerd gesteld. Als kleuters leren we al wat goed is voor ons lichaam (gezond eten, voldoende bewegen en goed tandjes poetsen), maar eenmaal volwassen hebben velen van ons geen idee hoe we onze mentale gezondheid goed onderhouden. Dat hebben we gewoon niet geleerd. Maar wees eerlijk: op een gebroken hart plak je toch ook geen pleister?!

Verder lezen

Deze blog delen: